Sommer med seilbåt

En drøm for mange, og samtidig en sær følelse å eige en 10 meter lang seilbåt i en alder av 27 år. Det kjennes litt ut som vi starta i feil ende. Båt først – så hus. Men poenget var jo at båten skulle vere huset, og det var grunnen til at vi hadde ein seilbåt disponibelt for sommeren. Lange arbeidsdagar gjorde at vi for det meste måtte nyte synet av skuta i vika på avstand. Men nokre dagar fekk vi testa seila, og utforska fjordane frå midten – og oppover mot rekkene av taggete fjell. Ein gong var vi på god vei inn i Hjørundfjorden. Kartet kunne kvile i fred, med stupbratte fjell på begge sider var det ingen fare for skjær. Vi brukte tida på nyte den spake sommervarmen. Vi la igjen fotokameraet på land denne dagen, dessverre.

Men då vi tok en rundtur via Ulsteinvik og Sandsøya og tilbake knipsa vi en del bilder.

Dette er etter passeringa av brua over Dragsundet. Vi er letta over at masta ikkje var for høg for brua. Det er alltid spennande å passere under ei bru med ei 14 meter høg mast. Sjølv om brua er dobbelt så høg så ser det ikkje slik ut når vi seiler under.

Dette bildet er frå overnattingsplassen, en freda plett ved ei øy ikkje så langt frå Ultseinvik.

Sandsøya har den romsligaste havna eg nokon gong har sett. Her slepp ein å tenke på faren for å kome borti andre båtar. I løpet av tida vi var der tok vi en bedre middag ombord, og fekk besøk frå ein lokal fiskar som tenkte på å kjøpe seg seilbåt. Han hadde beundra båten frå stovevinduet, og tok turen for å sjå nærmare på båten. At nokon skryt av båten er jo alltid kjekt.

På veg heilt heim fekk vi igjen testa seila, og fotograf Svein kretsa rundt seilbåten med snekka og knipsa bilder. Kjekt å sjå meir av “andre sida av fjorden”.

I vinterkulda mimrar vi

Forvist innandørs av kulde som glefser etter huda, og redusert av sjukdom, så er det tid for å fortelle meir om kystseilasen vår. Den var ganske lang. For å vise akkurat kor lang har eg tegna inn ruta på eit kart. Eg fann ikkje sjøkart, så det vart blå strek på landjorda – det viser iallfall dimensjonane av lengda vi seila.

Sist fortelling stoppa etter at vi hadde gått i land på Bud – etter en rusketur over Hustadvika. Vi fortsatte derifrå etter ein halvtimes dovisitt, og vart lova rolig seiling av våre fedre. Ikkje lenge etterpå låg båten på sida igjen, og eg trampa opp i cockpiten for å finne to glisande fedre som berre måtte heise fulle seil: “Det var så fin vind”.

Etterkvart vart fjella og fjordane meir og meir kjente, og vi kunne starte gjetteleiken med å tippe navn på fjelltoppar. Ålesund nærma seg, og det gjorde også slutten på denne tre døgn lange seilturen frå Sandnessjøen.

Etter ei pause på land med mat på Egon (iført seilkle) saman med familien frå Ålesund-sida av fjorden gjorde vi oss klar for ein siste reis. Fortsettelse følger om ikkje lenge!

Høgdepunkt frå nord til sør

Nokre fyrtårn er så vakre at dei fortener eit ekstra bilete. Dette er det tidlegare publiserte Mummi-fyrtårnet ved Ørlandet – sett frå ei anna side.

Vi testa vikeplikta som motorbåtar har for seilbåtar med seila oppe. Ferga veik unna for oss – men berre såvidt.

 

 

Havet. Biletet får tale for seg.

 

Ein smule dramatikk. Vi fekk lyst til å klipse oss fast i båten, berre for å teste det. Då vi seila over Sletta, like nord for Haugesund, kom det plutselig sterk vind. Det var sannsynligvis starten på stormen som gjorde at vi måtte ligge til havn i to dager i Haugesund.

 

Havet igjen. Denne gangen Jærens rev. Dette var den vakre starten. Så vart det fire meter høge bølger – igjen. Det lave Jær-landet forsvann mellom bølgedalane. Og det vart en del mating av fiskane frå meg. “Chili con carne” med bønner er ingen vinner rett før denne typen seilas.

På luftetur med båten

Vi bur på land no. Ein kombinasjon av fleire ting som ikkje fungerte i båten, for eksempel septiktanken, gjorde at det vart for tungvint. At vi har forlatt skuta, om enn ikkje synkande, kjem kanskje som eit sjokk. Men vi fann ut vi vil overvintre på land, og prøve lykka i båten til våren igjen. Då vi henta ting i båten – og lot den ligge åleine igjen på havna – kjentes det faktisk ut som vi lot båten i stikken. Men vi kjem tilbake, trur vi.

 

Svigers på skjærgårdstur

I anledning besøk frå kjære svigerforeldre starta vi motoren, fylte diesel og sjekka kartet. Det såg rimelig trangt ut å gå gjennom Ny Hellesund – visstnok ei av perlene i den sørlandske skjærgården. Men kartet viste fem meter djupne, og båten vår treng to meter, så vi prøvde oss sakte gjennom sundet. På begge sider var det proppfullt med sørandsidyll i form av kvite hus med raude teglsteinstak.

 Vi la til rett bak båten som er dekka av ei grønn presenning. Der åt vi ein enkel lunsj og såg på små motorbåtar som tøffa forbi og forsvann mellom eit veldig trangt sund. Olavssundet heiter det visst. På grunn av ei 12 m høg kraftlinje så kjem ikkje vår båt seg gjennom sundet. Men vi hadde det ypperlig der vi var. Etter lunsj utforska vi øya.

 

 

 

 

 

 

Abstrakt båtkunst. Iallfall eit forsøk på det.

                                             

Babyfisk ved trebrygga. Fint lys.

 

 

 

 

 

 

 

 

Brygga får båten til å sjå enda vakrare ut.

Fyrtårn i solnedgang

 

Dette er det same fyrtårnet som det nedanfor. Bildet er tatt to minutt tidlegare under seilasen i Trondheimsleia.

Fine fyrtårn

 

Ikkje verst å vere fyrvokter her. For dei som var det før det vart automatisert. Fyrtårnet ligg i Trondheimsleia, ved Hitra.

Mummihuset som fyrtårn

 

Når ein reiser langs kysten ser ein mykje som det er umulig å få med seg når ein kjører bil. Her er mine favorittar. Dette fyrtårnet er nært Ørlandet ved utløpet av Trondheimsfjorden.

Ei vuggande gitarkasse

I dag vart vi sjøsjuke i båten. Mens den låg på plassen sin i havna. Båten dansa inne i plassen sin, og ut gjennom dei avlange vindua kunne vi sjå dei andre båtane gynge i takt med bølger og vind – og flytebrygga.

Det er snodig å ta laurdagsvasken i huset sitt – og så bli nødt til å forlate huset for ikkje å kaste opp. Det er en del som er annaleis med å bu i båt enn i hus. I tillegg til at huset vugger så kjennes det av og til ut som å bu i ei gigantisk gitarkasse. Lydane utanfrå blir forsterka innvendig. Et eksempel er ei krane med vatn som rant minst ti meter bortanfor. Det tok lang tid før vi fant ut at det ikkje var ei gassledning som var lekk i båten, men nettopp rennande vatn ein del meter unna.

Men no har vi knytta fast alt av tau som slår mot båten når det er vind. Og vi har søkt om å få flytte båten til en plass med mykje mindre vind. Så får vi sjå.

Hustadvika i heftige bølger

Det var fint då vi starta på Hustadvika i fire-tida på natta. Odd Sverre og eg droppa nokre timers søvn til havn i Kristiansund fordi vi ville gjere unna det skumle havstykket – mens det var rimelig grei bølgehøgde.

Problemet med Hustadvika, ifølge svigerfar, er at djup sjøbotn møter grunn sjøbotn – det vil sei at ei enorm mengde vatn blir satt i stor bevegelse. Det fenomenet merka vi meir og meir. Men det skulle berre vare i to timer. På kartet er det ikkje ei lang strekning. I mellomtida vokste bølgene. Meg og min urolige mage gjekk ned i lugaren og tok jevnlige besøk hos doskåla for å tømme nylig inntatt mat – feil veg. Eg merka at båten løfta seg meir og meir, og turte ikkje heilt å sjekke korleis det såg ut utanfor. Pappa sprang opp og ned mellom kartet på pc-en i lugaren og til styrmannen – min mann – for å gi beskjed om kva sjømerker vi skulle innanfor eller utanfor. Ganske ofte var det ei hektisk stemning då terrenget ikkje stemte med kartet – eller bølgene skjulte sjømerker.

Over fire timar seinare sneik vi oss rundt eit nes og inn til Bud. Fillerista og nokså stille gjekk vi på land. Visne etter ei natt uten søvn – og uten særlig appetitt – fant vi vegen til et do på fastlandet alle sammen. Problemet med fastland etter en urolig sjøtur er at land fortsatt flytter på seg. Det gynger. Likevel – følelsen av å stå på land igjen etter å ha vore i en liten båt i opprørt hav er innmari god.

“Min båt er så liten, og havet så stort” har blitt meir virkelig – det er lettare å skjønne.

Det er merkelig nok ingen bilder frå akkurat det havstykket. Seinare fekk vi høre frå folk som har seilt i 25 år at dei prøvde å seile Hustadvika på same plass som oss – og det var det verste dei har opplevd på havet. Alle andre gongar når dei har seilt over Hustadvika så har dei gjort det så nært land som mulig. Det skal vi også gjere framover. Bølgene var forresten fire meter.

Minst 45 grader helling

I Rørvik kom svigerfar om bord, og for første gang med fulle seil sikta vi mot Trøndelag sitt svar på Stad – Folla. Vi, båteigarane, lot fedrene våre kose seg med å vere på havet – mens vi gjekk ned i lugaren for å sove. Plutselig våkna vi av at båten låg på sida. Pc-en med sjøkarta svevde i lufta frå pulten med antiskli-duken til andre sida av lugaren. Odd Sverre kom seg forbausande raskt opp for å sjå kva som skjedde, og drog inn seila sammen med pappa så fort dei klarte. Eg leverte redningsvestane eg fann til dei – og tok en tur på do for å spy.

Vi vart visstnok overraska av ei regnbyge. Og i forkant av ei regnbyge kjem det ofte vind. Dette visste både svigerfar og pappa, dei hadde nettopp snakka om det, men så kom plutselig den vinden. Seinare har vi fått på plass seilterminologien – det heiter å broache.  Og vi håper det var første og siste gang.

Neste utfordrande havstykke var den berykta Hustadvika. Wikipedia melder: “This part of the sea is considered one of the most dangerous parts at the Norwegian Coast, and many ships has shipwrecked”. Det såg ganske greit ut til å begynne med, og Odd Sverre og eg satt oppe om natta og fekk med oss soloppgang klokka fire.